A crueldade de abril de Diego Ameixeiras, Bonus Track de Rosalía Fernández Rial, O exército do fume de Manuel Gago andan a me acompañar polas praias este verán, pero aínda espero que outros moitos me fagan desfrutar deste estío. Por iso sempre é bo botar unha ollada ás listaxes que recomendan novos acompañantes na praia.
XINCANA DE TÍTULOS LITERARIOS ( PEQUENO DISCURSO TRAMPULLEIRO
cun mínimo de duascentas palabras escrito para o acto de graduación do alumnado de 2º de bacharelato do IES de Vilalonga)
A promoción 00, auténtica ciencia ficción, está a piques
de despegar do IES de Vilalonga,
Ides
comezar os vosos
Para rematar, vou roubar uns versos que a poeta, Xela Arias, escribiu nun poemario que lle dedicou ó seu
fillo cando naceu para dedicárvolos adaptados:
Tódolos
alumnos sodes vós e ningún coma vós.
Tódolas
mozas sodes vosoutras e ningunha coma vosoutras.
Tódolos
mozos sodes vosoutros e ningún coma vosoutros.
Tódolos
profes e profas somos nós e todos, coma min, sabemos que cada un de vós sodes
absolutamente únic@s.
E, sobre
todo moi necesari@s para construírdes ese futuro de tod@s nós, que, de
corazón, eu desexo se materialice
Os alumnos de 2º de bacharelato Gonzalo Gómez, Ramón Vázquez, Alfonso Bea e Alberto Torres poñenlle unha música contemporánea dos Ramones e The White Stripres ás cantigas de amigo de Martín Codax e Mendinho.
Estas palabriñas nun encerado do IES de Vilalonga no día de onte deixan constancia dunha pequena actividade que estaban a realizar os alumnos de 2º de ESO con citas dos libros de María Victoria Moreno. Neste caso, mentres os outros alumnos remataban a tarefa, un deles deixou esta cita no encerado ó chou e, sen querer, resume moi ben como a nosa lingua se non é para compartir cos demais non nos serve para nada.
Compartámola!
Compartámola aínda que cada nova xeira sexa un acto de rebeldía, posto que isto será o que nos fará únicos e diferentes, e singulares e instrasferibles nesta selva global que pretende devorar todas e cada unha das nosas diferenzas como se fosen pecados.
Artigo de opinión publicado o 5 de maio de 2018 no Progreso
É urxente, fronte ao pensamento patriarcal dominante, establecer un sistema educativo que eduque en feminismo e en igualdade. O camiño será longo.
QUE TIPO de mentalidade posúe o maxistrado que exerceu o voto particular na Audiencia de Navarra en relación ao caso coñecido como ‘La Manada’? A mentalidade, sirva esta definición, é unha forma de entender a existencia mediante ideas e conviccións persoais que actúan como fundamento da mentalidade mesma. Ou dito doutro xeito, e seguindo as palabras do antropólogo e xurista Jaime Richart, a mentalidade é un conxunto de ideas fundamentais que configura o pensamento dunha persoa, dunha colectividade ou dunha época. E ben se sabe que existe unha ideoloxía dominante que acaba por formar parte da paisaxe social con certa naturalidade e con certo marchamo corrente e aceptado.
O pensamento dominante na sociedade actual é de clara matriz patriarcal e proxecta unha mentalidade que incorpora a existencia dunha superioridade e autoridade do home sobre a muller tanto no sistema familiar como no espazo público, de xeito que se manifesta un dominio masculino institucionalizado sobre o corpo feminino, controlándoo e someténdoo a unha apropiación, sexa mediante imperativos pacíficos ou mediante o uso directo da violencia nas súas múltiples manifestacións.
Cando o maxistrado do voto particular do Tribunal de Pamplona se dirixe á vítima da violación masiva manifestando e concluíndo que "en cualquier caso, daño, dolor durante ese episodio ha quedado claro que no sintió usted", vese aí con toda claridade como aflora a mentalidade e o pensamento patriarcal dominante, pois para este maxistrado a muller violada viviu unha situación, así o afirmou tamén tal xuíz, de "jolgorio y regocijo". Mais, independentemente de que a ONU denuncie que a sentenza de ‘La Manada’ subestima a gravidade da violación e de que 2.000 psicólogos demanden unha educación sexual que favoreza o cumprimento dos dereitos das mulleres, o certo é que o pensamento dominante ofrece aquí matices de sadismo no seu interior escuro e confuso, na mente dun xuíz que non ve como cinco machos se senten donos e señores na acción grupal sobre un ‘obxecto sexual’ disposto ao seu completo servizo.
É urxente, fronte ao pensamento patriarcal dominante, establecer un sistema educativo que eduque en feminismo e en igualdade. O camiño será longo. Mais as relacións de dominio dun sexo sobre outro están sentenciadas. O androcentrismo non ten futuro. A forza e a lucidez das mulleres xa nos están marcando o camiño.
Ademais de escoitar o vídeo da socióloga e psicóloga social, Inés Hercoivich, paga pena ler aquí o artigo da xornalista Teresa Domínguez que se basea nel.